دیگر

بسته هر بانگی از این وادی رخت.

در پس پرده یی از گرد و غبار

نقطه یی لرزد از دور سیاه:

چشم اگر پیش رود می بیند

آدمی هست که می پوید را.

تنش از خستگی افتاده ز کار.

بر سر و رویش بنشسته غبار.

شده از تشنگی اش خشک گلو.

پای عریانش مجروح ز خار.

هر قدم پیش رود پای افق

چشم او بیند دریایی آب.

اندکی راه چو می پیماید

می کند فکر که می بیند خواب.

                                         می کند فکر که می بیند خواب.